YOENI IS DE GEBETEN HOND!
Maandag 22 augustus ben ik in de tuin bezig, nog een kort woord tegen de buurvrouw die ik even later 3x haar hond hoor roepen, o jee Die is weg gelopen nou daar hoef je niet blij om te zijn, sterker nog ik ben zelfs bang van dat beest.
Hij komt zelden buiten en heeft nooit geleerd sociaal te zijn naar andere honden toe en alleen maar in de achtertuin mag bivakkeren, vind ik het toch maar niks, zo’n bakbeest van 46 kg heeft beweging nodig, misschien ben ik bevooroordeeld omdat hij er uit ziet als een Amerikaanse Bulldog en groot en zwaar is.
Maar goed moet ze maar zorgen dat hij niet weg kan en de poort dicht houden, je moet gewoon geen risico’s nemen, ik vertrouw hem in ieder geval niet.
Yoeni ( een Bichon Frisé van 7 kg) staat voor het hek (in eigen tuin) te kijken naar wat er buiten allemaal gebeurt, staartje gaat driftig heen en weer of er iets leuks voorbij komt, het is een geliefd plekje van haar, want zo kun je niets missen van wat er langs loopt.
Opeens een knal en De buurhond beukt gewoon het slot uit het ijzeren hek en voor ik er erg in had had hij Yoeni te pakken, je wilt niet weten wat er dan door je heen gaat, met de stok die ik in mijn handen had begon ik op zijn kop te beuken en te gillen, De buurvrouw kwam gelijk, maar kon ook niet tegen die bullebak op.
Yoeni zette een keel op en schreeuwde wat door merg en been gaat, het geluid zit nog steeds in mijn oren en snachts slaap ik niet vanwege de beelden die je maar bezig houden.
Wat een strijd heeft die kleine geleverd, gelukkig sprong de andere buurman Jo over het muurtje en die ging hem te lijf met de deksel van een melkbus, uiteindelijk liet hij los en strompelde Yoeni naar een stoel verder weg de tuin in.
Jo heeft haar opgepakt terwijl ik een handdoek ging halen om haar in te pakken en gelijk de dierenarts gebeld, we konden direct komen, aan het bloed zag je dat er wel iets aan de hand was.
Jo heeft de auto gehaald en inmiddels waren er aardig wat mensen naar buiten gekomen, je kon ook niet om zo’n geluid heen.
Ik dacht dat ik dood zou blijven en kreeg ook een behoorlijke astma aanval, maar ik had geen tijd om me daar mee bezig te houden, die kleine moest geholpen worden.
Bij de dierenarts werd ze direct overgenomen en toen ging eindelijk de deur open wat wel een eeuwigheid leek, maar gelukkig Yoeni zat daar op tafel met een zielig kopje van wat hebben ze me nu geflikt en ik was allang blij met die blik van haar.
Na wat bijtwonden in haar oor, rug, en bij haar poeperd, was ze bont en blauw en had hier en daar wat schaafwonden, de enige angst die ik nog had was de melding dat er eventueel een longkneuzing zou kunnen komen.
Gepaard met de nodige antibiotica en pijnstillers konden we weer naar huis, toen kwam bij mij de klap pas, woede, onmacht, ik weet niet wat ik allemaal voelde, maar even had ik het niet meer.
Momenteel gaat het eigenlijk best wel goed met Yoeni en de longkneuzing is voor zover ik het nu kan bekijken achterwege gebleven.
Jan heeft het oude hekje er achter gezet voor alle zekerheid, het ijzeren hek was er het vorige weekend geplaatst, leuk een ijzeren wit hek, maar in het weekend komt er een schutting van 180 hoog, ik durf er gewoon niet langs te lopen met het idee dat hij er ook nog overheen kan komen, ik heb zelfs visioenen dat hij achter in de tuin er onderdoor probeert te graven, je wordt gewoon gek van die angst.
Ik voel me echt niet meer veilig in mijn eigen tuin.
Hoe haalt hij het in zijn botte hersens om zoiets te doen bij Yoeni, niet omdat het mijn hondje is, maar dat beest doet nog geen vlieg kwaad, heeft een geschiedenis waarin je zou denken, dat ze er nog is, en dan moet ze ook nog zoiets meemaken op haar leeftijd.
Misschien helpt het om het van mij af te schrijven en het zo een plekje te kunnen geven, maar een ding is zeker dit hakt er goed in als je zoiets ziet gebeuren met je eigen hondje.
De buurman, ja dat kan niet meer stuk, die is mijn held geworden, als hij niet zo kordaat had opgetreden was Yoeni er 100% zeker niet meer geweest.
