HET ZAL JE MAAR GEBEUREN!

Het is maandagavond, je zit lekker met je hondje op de bank en controleer gelijk of er een ongedierte zit wat er niet hoort, waaronder de grote boosdoener de TEEK, nee hoor we zijn weer schoon uit het bos gekomen.

Op het laatste traject van onderzoek kom ik er een tegen op een voetje, rare plaats maar zou toch kunnen, zaklamp erbij om dat ongedierte eens goed te kunnen bekijken en te verwijderen.

Maar het was geen teek maar een bult, zag er raar uit, toch morgen maar even naar de dokter, hij zal wel zeggen, kom je speciaal voor zo'n bultje hierheen, ik wel, ik hoor liever van een expert dat er niets aan de hand is met mijn beesten.

Dinsdagmiddag kon ik gelijk terecht en werd het voetje onderzocht, de eerste klap is een daalder waard zeggen ze, maar deze klap kwam toch wel heel hard aan.

Het bleek een tumor te zijn en moest zo snel mogelijk verwijdert worden, na onderzoek zou duidelijk worden of het goed of kwaadaardig was.

Arm beest of ze nog niet genoeg had mee gemaakt.

De ingreep zou donderdag al plaats vinden, aan de ene kant wel prettig, het kan maar achter de rug zijn, maar zat toch ook een beetje in over de narcose i.v.m. haar hartruis.

De zenuwen gierde wel door mijn lijf, maar zij moest het ondergaan en ik moest er wel wezen voor haar, ik riep me tot de orde zodat zij er zo weinig mogelijk van zou merken, maar neem jij maar eens een hond in de maling!

Donderdag nuchter naar de kliniek en het is maar goed dat de stoelen daar vast stonden, Yoeni had ze anders stuk voor stuk naar buiten getrild, duidelijk in de gaten dat er iets stond te gebeuren wat ze niet prettig zou vinden.

Ik heb gewacht tot ze haar eerste roes had gekregen, wat al heel moeilijk is, zeker als ze er zo tegen knokt om maar niet te gaan slapen.

Maar uiteindelijk was het wachten voor mij op het bericht dat ik ze weer mocht komen halen, de arts zou mij bellen als het achter de rug was.

Om 2 uur nog geen telefoon gehad, dat vond ik wel heel erg lang bezig zijn vanaf 10 uur, ik heb toen zelf de telefoon gepakt want wilde nu weten hoe het met haar was.

O sorry had ik niet door gekregen van de arts dat ik U moest bellen, maar het is allemaal goed gegaan en ze ligt nu nog bij te komen, we hebben haar een extraatje gegeven, want ze wilde niet onder narcose.

Er kwam in ieder geval wel wat opluchting bij me terug, dat ze het in ieder geval had doorstaan en bezig was wakker te worden, ik mocht ze om vier uur komen halen.

Ik zorgde dat ik er even voor vieren was en het witte hompie lag in een hokje mij aan te kijken, van wat heb je me nou geflikt, maar toen het open ging sprong ze wel met een duf hoofd en drie pootjes in mijn armen, ze klemde zich vast met de bedoeling van waag het me eens hier achter te laten. Ik had de bench mee genomen zodat ze geen onverwachte dingen kon doen in de auto.

Ik had de bench in de kamer gezet zodat ik ze goed in de gaten kon houden, nou niks bench, op schoot zal je bedoelen, maar dat had ik snel veranderd in naast me, daar lag ze toch iets beter, bovendien ga ik geen 10 dagen met een hond op schoot tot de hechtingen er weer uit mogen, dat pootje vond ze maar niets, dat werd alleen maar door elkaar geschut, dat hoorde daar niet.

Lopen was al helemaal uit den boze, maar ze moest toch ook eens een keer een plas doen, heb ik ze maar buiten gezet en zij stond met een bekkie, kan jij het niet voor me doen, maar uiteindelijk was de nood toch hoger dan ik wil niet en werd er toch maar een plas gedaan.

Was wel een zielig gezicht, maar was nu even niet anders.

Bovendien was ze wel gewend om op drie pootjes een plas te doen, dat is voor haar een normale houding.

S'avonds op de bank zat ik Laika even gade te slaan hoe die op dat alles reageerde, maar die had zoiets van ik heb genoeg gesnuffeld aan haar en nu weet ik het wel en liep naar de keuken, terwijl hij weg liep viel mijn oog op een rare plek achter op zijn poot net boven het grote voetkussen, nee hé wat gaan we nu krijgen, ik heb gelijk een inspectie uit gevoerd en volgens mij vergat ik even om adem te halen, dit zag er niet mooi uit, zo'n grote bult het stak gewoon door zijn vacht heen, dinsdag was hij nog naar de trimster geweest en die had niets gezien.

Wordt dus weer een bezoek bij de dierenarts, hij stond me een vrijdag aan te kijken van iets klopt er niet, volgens mij had ik gisteren een klein wit hondje op de operatietafel en deze hond voldoet niet aan die beschrijving.

Toen hij naar Laika's poot had gekeken wist hij volgens mij niet goed hoe hij het onheilspellende nieuws weer moest brengen, dat ziet er niet goed uit en het is ook een tumor, anders dan bij Yoeni, maar hier kan ik wel voor 80% zeggen dat het niet goed is, ik weet niet waar ik de kracht vandaan haalde om een gewoon gesprek te voeren met hem, van wat gaan of kunnen we er aan doen.

Hij wilde het eerst met antibiotica gaan proberen, want het zag er uit als een ontsteking maar voelde totaal niet warm aan, wat anders wel het geval zou zijn geweest, ook vanwege Laika's leeftijd wilde hij even goed overdenken hoe hij het aan zou pakken, of eerst een stukje weghalen voor onderzoek of gelijk opereren, maar het zat op een vervelende plaats, waar weinig vel zit om te hechten, maar wat wel onder spanning staat.

Laika kreeg een injectie en ik ging naar huis met pillen en de afspraak voor 3 oktober, dan zou gelijk de hechtingen bij Yoeni verwijdert worden en hopelijk heeft hij dan vast die uitslag binnen.

Het zal best een week vol spanning worden dat weet ik nu al.

Maar het ergste vind ik dat al voor mijn beesten, die begrijpen totaal niet wat er gebeurt of staat te gebeuren.

Hoe is het mogelijk in een week tijd zoveel onheilspellende berichten te horen en dat van al wat je lief is.

Het enige wat we kunnen doen is hopen op een goede afloop, we weten allemaal dat ze niet het eeuwige leven hebben en dat als het goed gaat jij je beesten overleefd, maar als je al zo oud bent geworden, nooit ziek bent geweest zoals bij Laika en dan de domme pech hebt om nog een tumor te krijgen, daar krijg ik toch een bittere nasmaak van.