Zandpol 26 juni 2005
Inca's tegen
Sioux
Om bij het begin te beginnen zal ik eerst even uitleggen van het
ontstaan van deze titel.
Het is een traditie in onze familie om familiereünies te houden dit
gebeurd al ongeveer 27 jaar dat is ontstaan doordat de familie nogal aan het
uitbreiden was momenteel bestaat het koppel uit 77 personen, vraag niet of we
het hierbij houden, je weet maar nooit en iedereen ook alle kanten op ging door
heel Nederland verspreid, geen doen om op deze wijze verjaardagen bij te
houden.
Zo’n reünie gaat gepaard met een thema en iedere keer is het een
verrassing, wat zou het deze keer zijn, zo is deze keer het thema Indianen
geworden.
Bovendien vinden wij het toch leuk om af en toe eens even te kijken hoe
groot iedereen wel is geworden, sinds een paar jaar hebben wij de regels een
beetje gewijzigd en doen we het ene jaar een grote reünie en het andere jaar
alleen voor mijn broers en zussen uiteraard met de partners, natuurlijk
ontbreekt moeders ook niet bij dit geheel en komt dit koppeltje op 17 personen,
zij geniet hiervan met volle teugen als ze al haar kroost bij zich heeft,
ondanks haar 95 jaar kan ze nog aardig mee, maar ze laat wel verstek gaan bij
de speurtochten cq andere ondernemingen en ziet toe dat de spelelementen
eerlijk worden uitgevoerd, maar die rust en taak wordt haar ook wel gegund.
Dit jaar was het een kleine reünie in Renesse waar weer de nodige
voorbereidingen voor gedaan moesten worden en Hendrikje en Jannetje het erg
druk mee hebben gehad.
Wij zijn zaterdagsavond al gekomen, dan hoefden we de hele reis vanuit
Drenthe niet op een dag te maken, bovendien kon ik ook wat werk uit handen
nemen, wat bestond uit lintjes knippen, veertjes vast naaien, kopjes weg brengen
naar de picknick plek en kopjes halen naar een andere plek, omdat het daar toch
te koel was voor het opperhoofd, was niet zo heel erg maar schat toch dat ik
met dit geheel ruim
Maar ik loop op het schema vooruit en vertel nu dat het thema deze dag
ging over twee indianen stammen die vrede met elkaar moesten sluiten, waarom
vraag het Hendrikje, er is zolang ik besta in deze familie en dan praat ik over
57 jaar geen oorlog geweest.
Oké, streken uitgehaald met elkaar maar dat was achteraf alleen maar
lachen en leuke herinneringen zijn er door geboren.
Het opperhoofd was natuurlijk moeder, die haar taak dan ook heel
serieus waarnam.
MamAnnieLou
MA – OMA – OMIE.
Wij werden verdeeld in twee groepen en wel,
de Inca’s en
de
Sioux
Wij moesten allerlei acties ondernemen, zoals een tipi bouwen, met palen,
touw en een plastic zeil, was lachen natuurlijk om zo’n ding op te zetten, we
moesten een yell uit ons hoofd leren, ga er maar aanstaan als je ineens een
boel zinnen moet onthouden en de tegenpartij een tent ziet opzetten die
(n)ergens op leek, maar eerlijk is eerlijk die van ons was echt drie keer
niets.
Ik zou er nog niet als kluizenaar in willen wonen.
Het optrekje waar mijn broer en schoonzus wonen heeft nogal wat ruimte,
zodat er daarna nog een boswandeling gemaakt moest worden wat tegelijk een speurtocht
was omdat we een liedje moesten zoeken, voor mij was dat niet zo moeilijk, ik
had hem n.l. zelf uit gezet, daar had ik die lintjes voor geknipt, dus ik hield
mij netjes op de achtergrond om het zo eerlijk mogelijk te laten doen, een van
mijn andere broers had de wandeling al ondernomen en had toen het liedje zien
hangen, pech voor ons hij was n.l. aan het filmen en was gelijk maar even de
tegenpartij aan het helpen.
Maar oké alles gaat toch onder het mom van als je maar lekker bezig
bent met elkaar.
Weer terug gekomen kregen we de gelegenheid om een nieuw liedje te
maken of het lied te gebruiken wat we in de bomen hadden gevonden, de
tegenpartij ging driftig aan de gang, daar zitten van de fanatiekelingen tussen
en wilde het bestaande lied niet gebruiken, wij daar in tegen namen onze rust
ervan ik had zelf de liedjes geschreven en ga toch mijn eigen werk niet
veranderen, ik vond ze zelf wel aardig, dus wij hebben het daar ook op
gehouden.
Ondertussen was de gastvrouw alweer achter het fornuis bezig om ons te
voorzien van allerlei lekkernijen, iedereen deed zich daar te goed aan en
hadden weer een berg energie gekregen om het spel wat door Hendrikje in elkaar
gezet was tot een goed einde te brengen.
Ieder deed zijn eigen yell en bracht een lied ten gehore waar de eenden
geen brood van lusten.
Ze kwamen nog wel even kijken of er iets te snaaien viel, maar dat was
niet het geval, veel te lekker om zomaar weg te geven, de rest van de beesten
hadden inmiddels binnen ook hun lekkertjes gekregen, die werden ook niet
vergeten hoor.
Jawel onze Bart helemaal in topvorm aan de ene kant en Yoeni aan de
andere kant gescheiden door de poes die gelijk maar zijn hapje mee deed, omdat
hij toevallig toch in de buurt was.
Dylan stond in de bijkeuken, die houd niet van pottenkijkers en eet
graag in zijn eentje zijn bak leeg.
De beesten vermaakt zich onderling ook uitstekend er werd gespeeld en
gedaan en Yoeni was helemaal geadopteerd door alles wat daar rond liep.
S’morgens vroeg om kwart over 6 had ik al een lekkere wandeling
gemaakt, moest even de kans waar nemen om de zee op te zoeken, iedereen was nog
in diepe rust, toen wij nog in het westen woonde kwam ik regelmatig op het
strand, dat was gewoon genieten voor mij en de beesten, nu had ik al jaren geen
strand meer gezien omdat de omgeving is veranderd in bos gebied.
Heerlijk de hele wereld voor jezelf, alleen de zee, strand en opkomende
zon en dartelende honden, wat wil je nog meer op een zondagochtend.
Goed een mens wil altijd meer, maar wat het volmaakt zou maken lag op
dat tijdstip nog in zijn bed, dus genieten we gewoon van wat er momenteel voor
handen is.
Oké terug bij de Indianen, zoals gezegd wij hadden onze yell gedaan en
het lied voor het opperhoofd gezongen, gelijk daarbij moesten wij onze
strijdbijlen begraven die we bij het opperhoofd hebben gedumpt.
Toen kwam het hoge woord eruit wie er gewonnen had, opperhoofd zou
moeder niet zijn als ze zoals gewoonlijk onpartijdig bleef, allemaal hadden wij
gewonnen, er werd nooit verschil gemaakt bij haar, iedereen is zoals hij is en
daar wordt geen verschil in gemaakt.
Het is dan ook zeker haar verdienste dat de familie is geworden zoals
het nu is, echt, hecht maar elkaar niet overlopen en iedereen in zijn waarde
laten.
Op het einde van de dag werd er nog een traditionele foto gemaakt zoals
het begonnen is met de foto van de kinderen toen mijn oudste zus ging trouwen
en iedereen nog thuis was.
Deze foto is gemaakt op 4 juli 1954, en deze proberen we altijd weer na
te bootsen als we bij elkaar zijn, het gaat wat strammer allemaal en heb een
kleine vermoeden dat we er ook iets ouder uit zien.
We hebben weer genoten van deze dag en kijken uit naar de volgende, ben
benieuwd wat dan het thema zal zijn, de beurt wordt gewisseld en de volgende is
bij Cees en Emmie dat weer over 2 jaar gaat plaats vinden.
Maar Hendrikje en Jannetje ik denk dat ik uit naam van alle broers en
zussen mag spreken als ik zeg het was weer een geweldige dag en kijken er met
veel plezier op terug.
En Cees laat maar zien of je ertegen op kan, wij zijn in ieder geval
weer van de partij.
Nog interesse in het liedje, voor de liefhebber,
op de melodie van Oh, grote beer,
Ergens in een Zeelands dorpje
is een feestje aan de gang
Komt de familie een dagje samen
Duurde toch weer 2 jaar lang
Eindelijk kunnen we dan weer beppe
Over kids en een nieuw huis
Zo is het altijd het zelfde liedje
Daarbij voelen we ons thuis.
Oh grote beer………
’t is maar goed dat dit gebeurde
Anders zien we elkaar niet vaak
Soms is ’t westen, dan weer Noorden
Maar het is wel altijd raak.
Laten we er ff van genieten,
Morgen kan het al niet meer
Zie je ieder zijn kant uit schieten
Over 2 jaar doen we het weer.
Oh grote beer…….
