April/mei 2005

DE EERSTE LEVENSJAREN VAN YOENI.

Om aan te geven dat doorzettingsvermogen een goede eigenschap is en de moed niet te verliezen als baasje, als je denkt dat de strijd verloren is.

Wij hadden al een hond Laika een Welsh Springer, een reu, waar wij weinig problemen mee hadden gehad ook een heerlijk beest, waar ik veel mee gewerkt heb maar die je wel goed onder de duim moest houden omdat hij heel graag de baas wilde zijn, wij wilde er nu een kleintje bij en gingen nu voor een teefje, leek ons een leuk speelkameraadje voor Laika.

En hadden er nu de ruimte voor om twee honden te kunnen hebben.

Na het nodige naslag werk van wat willen wij en wat past er bij ons, kwamen wij uit op een Bichon Frisé, een van de redenen was dat ze geen haar uitval hebben en grotere knuffels zijn er niet, echt een beestje waarbij je het gevoel zou krijgen nodig te zijn.

Yoeni is geboren op 25 juni 2000, we waren enorm in de wolken om te horen dat de pups allemaal gezond waren, we hadden er erg naar uit gekeken wanneer de Bichon Frisé het levenslicht zou zien.

Wij zijn wezen kijken naar Yoeni toen ze 6 weken oud was, (wisten trouwens toen nog niet dat wij haar Yoeni zouden noemen) maar ik was wel in een klap verliefd op haar er liepen nog meer Bichonnetjes rond maar met haar was de klik er gelijk en volgens mij wederzijds.

Het was een grote vrij/speelpartij tussen ons en ik had moeite om weer afscheid te nemen van zo’n klein wit mormeltje, zoiets stop je toch gelijk in je zak.

We gingen brainstormen over een naam want zo’n mooi hondje moet ook een mooie naam hebben. Volgens de stamboom moest het wel met een U beginnen, dat is makkelijk toch er zijn zo veel namen met een U, nee dus, zeker als je er voor staat, wij vonden het een Unique hondje en dat bracht ons op een idee om haar dan ook die naam te geven, ze is ook nog van Frans/Belgische afkomst dus mooier kon het niet, maar om haar zo dagelijks te roepen dat vond ik iets te chique, zo kreeg zij er een roepnaam bij en werd het Yoeni.

Ik vond het niet leuk om zonder haar weg te gaan, maar de tijd was er nog niet naar om haar mee te nemen, zij moest nog 3 weekjes bij haar hondenmoeder blijven in Nagele.

Ik kan me het nog precies voor de geest halen hoe het was dat we het sein kregen om haar te komen halen en ze eindelijk mee mochten nemen, het was nog steeds de kroel van 3 weken terug en bleef dit vanaf het eerst uur dat ik ze bij me had.

Het ging allemaal heel voorspoedig en Laika had wel zo iets van wat moet die witte muis in huis, maar ondanks zijn dominantie kon ze hem al snel inpakken met haar vrolijk humeurtje.

Die twee konden goed met elkaar overweg ondanks de grote en het leeftijdsverschil.

Laika was toen 7 jaar.

Ik weet nog dat ze vrij snel zindelijk was, met een week wist ze dat ze bij deur moest zitten, gelukkig zijn wij in het bezit van een grote tuin en kon de deur open blijven staan zo kon zij in en uit lopen wanneer dit nodig was.

Alles ging perfect het kon niet mooier, de nachten lekker door slapen en je plaats weten is ook wel prettig,

Laika had een eigen bench, kreeg Yoeni ook een eigen bench, maar die had besloten dat de krantenbak veel gezelliger was, zodat die werd ingenomen als hondenmand.

Zo ook een speelgoed hondje, die bijna net zo groot was als zij zelf en die wij de naam Kees hadden gegeven.

Yoeni en Kees zijn onafscheidelijk, Kees heeft al aardig wat keren achter het raampje van de wasmachine gezeten, maar nu bijna 5 jaar later is Kees nog steeds de grote liefde van Yoeni.

Dit is voortaan mijn plekje.

Ik was er inmiddels wel weer achter gekomen dat een pup opvoeden behoorlijk wat tijd vraagt, dat was ik even vergeten van Laika, maar dat kwam al weer snel boven.

Ik heb aardig wat cursussen gedaan met Laika, dat is wel nodig met een Welsh dus vond ik het wel een goed plan en leuk om dit met Yoeni ook te gaan doen al was het alleen al om haar te socialiseren.

Ik ben op de puppycursus gegaan maar zij vond er niets aan, ze moest daar aangelijnd worden en dat was ze niet gewend, zij sputterde de hele les tegen en wilde niet doen wat er van haar verwacht werd, het was gewoon een witte doek die ik over de grond mee sleepte, ik had net zo goed Kees er aan kunnen hangen, ze vertikte het om aan een lijn te lopen, thuis was de wereld zo groot en ongevaarlijk dat ze nooit aangelijnd liep.

Het was begin December en ik was op de cursus present toen Yoeni weer niet aangelijnd wilde worden, ze gedroeg zich ook anders dan anders en het had ook geen zin om die avond daar mee door te gaan, ik merkte duidelijk dat er iets was, maar kon er geen vinger op leggen.

Ze gilde het uit dat door merg en been ging, dat had ze thuis nog niet gedaan en had al snel door dit ligt heus niet alleen aan het riempje wat ze niet om wilde.

Riempje af en naar huis gegaan, daar was zij verder vrij rustig in ieder geval rustiger dan anders, ze ging wel zelf in haar bench liggen, waarschijnlijk om met rust gelaten te worden.

Ik heb het deurtje maar dicht gedaan, zodat Laika haar niet kon storen.

Dat zo’n riempje zoveel teweeg kan brengen bij zo’n beestje, ik overdacht om maar met de puppycursus te stoppen als zij daar nou echt geen zin in had hoefde ze dat van mij niet te doen, het is tenslotte geen kalf wat je onder appél moet zien te houden en kon het altijd op een later tijdstip nog eens proberen, bovendien moet je er beide plezier aan beleven en voor mij was de lol er ook wel af zo.

Maar dat latere tijdstip is er niet meer van gekomen.

De dag erop was Yoeni, Yoeni niet ze lag als een oude sok over de grond en gilde het uit van de pijn, wat je als levend wezen niet wilt horen, toen ik haar op wilde pakken werd het alleen maar erger en had al snel het idee dat er iets met haar koppie niet goed zat, het was zondag tegen de avond toen ik de dierenarts belde en kon direct komen, de reis is er een van vijf minuten met de auto, maar het leek wel een uur, die kleine gilde het uit bij ieder steentje wat dwars op de weg lag, wij hadden haar in een mandje gelegd om maar zo weinig mogelijk te hoeven tillen met haar.

Dat onderzoek bij de dokter gaat me nu nog door merg en been, wat had dat kleine wezentje een volume in zich, ik had er heel wat voor over gehad om het over te nemen van haar.

Volgens mij hebben wij haar voor een raadsel geplaatst en wist ze niet goed wat zij er mee aan moest, ook omdat Yoeni moeilijk te onderzoeken was, wij zijn naar huis gegaan met haar en wat pijnstillers we moesten maar afwachten wat de volgende dag ons zou brengen.

Nog geen uur later werden wij gebeld door de dierenarts of dat we morgenochtend zo vroeg mogelijk naar Wilhelminaoord wilde gaan, Dr. Hans Nieuwendijk van de kliniek De tweede lijn, zou er voor ons klaar staan om de situatie verder te bekijken.

Het was toen maandag 4 december en Yoeni werd alsmaar zieker, vraag me niet hoe ik de nacht door gekomen ben, maar een ding weet ik wel het was niet in bed.

Ik maakt mij grote zorgen om zo’n klein weerloos hompie hond en zag als een berg tegen de reis op, de kliniek staat in Zuidwest-Drenthe.

Jan had vrij genomen en probeerde iedere ongelijkheid in de weg te vermijden.

Dr. Hans stond al op ons te wachten en zag het somber in, ook daar was Yoeni moeilijk te onderzoeken omdat ze al gilde als je naar haar keek, laat staan aanraakte, zij moest opgenomen worden voor een ruggenprik, en er zouden foto’s genomen worden, de gedachten gingen in de eerste instantie uit naar een acute nekhernia, hoewel dat niet zo vaak voorkomt bij een pup, maar alles zou worden nagekeken en onderzocht en dat was het makkelijkste als Yoeni onder narcose zou zijn.

Ik ging weg met het gevoel dat ik een stukje van mijzelf daar achterliet, ik had zo’n band met dit beestje gekregen ondanks haar jonge leeftijd nog geen 6 maanden was ze toen en deelde lief en leed met haar, het enige wat ik kon doen was hopen dat ze er door zou komen, alhoewel ons al voorzichtig was mee gedeeld dat we maar met het ergste rekening moesten houden..

Ik ben er niet bij geweest wat er allemaal met haar is gedaan, maar Dr. Hans heeft zich in de strijd geworsteld en volgens mij een toverformule uit gesproken, ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor.

Yoeni kreeg haar onderzoeken en de uitslag was hersenvliesontsteking, zo klein en dan zo ziek, ze moest uiteraard in de kliniek blijven en dat was ook wel het beste natuurlijk, daar konden ze gelijk ingrijpen als er iets zou gebeuren.

Voor diegene die er geïnteresseerd in zijn volgen hier wat medische gegevens.

YOENI

20001204
acuut nekklachten.
20001205
Reden opname : nek
Medonic uitslag : 10:07
HCT = 0.37 l/l ( .055 - .37)
HGB < 7.2 mmol/l ( 7.4 - 11.1)
MCH = 1.37 fmol ( 1.2 - 1.51)
MCHC < 19.4 mmol/l ( 19.7 - 22.2)
MCV = 70.8 fl ( 60 - 77)
MPV = 9.5 fl ( 3 - 30)
PLT = 286 10^9/l ( 200 - 900)
RBC < 5.24 10^12/l ( 5.5 - 8.5)
WBC > 23.3 10^9/l ( 6 - 17)
LIQUOR( TROEBEL VEEL CELLEN.
(16:15) sterk verbeterd.
verwijsconsult
1 bloedafname
3 verw/verz.lab.materiaal
0 Electrolytenbepaling
.25 behandeling/onderzoek uurtarief.
r”ntgenfoto hond
2 dexalin P.I. 2 mg/ml 50 ml (ontstekingsrem.)
1 augmentin i.v. 500/100 10 injecties h (antibioticum)
BO en ABG VMDC
20001206
10 synulox 50 mg 100 tabl (2 x daags 1 tablet)
(antibioticum) 10 prednoral 5 mg 50 x 10 tabl. (1 x
daags 1/2 tablet)
20001207
opname status:
E ++, D +, U +, F -, temp: 38 bijz.: =HUIS
2 opname hond ter behandeling (4 kg)

Ik kon er nog steeds niet aan wennen, dat mijn grietje zo’n eind weg was, kon niet zo maar even binnen wippen om te kijken hoe het ging, maar het contact werd via de telefoon gedaan en kon op deze manier toch op de hoogte blijven hoe het met haar ging, was ook geen enkel probleem dat ik regelmatig zou bellen.

Na 4 dagen mochten wij haar weer komen halen, met een berg prednison, maar werden wij er wel van overtuigd dat Yoeni nog niet beter was en dat we een lange weg te gaan hadden.

En die weg hebben we echt af geslenterd, in dat tempo is het ook gegaan.

Dieren onder elkaar merken snel als er iets aan de hand is, zo ook bij Laika, we kwamen met Yoeni binnen en Laika vond wel dat er gesnuffeld moest worden, er zat maar een vreemde geur aan dat beest, maar wat hij anders met haar speelde, liet hij haar nu netjes met rust en maakte totaal geen aanstalten om ook maar iets van een spelletje te beginnen.

Het enige wat Yoeni deed was liggen en slapen, het eten ging nog maar mondjesmaat, af en toe kon ik ze even oppakken om buiten het nodige te doen wat ze kwijt moest, dat gebeurde allemaal in de tuin om te voorkomen dat er andere goedbedoelde honden zouden komen waar zij nog niet tegenop gewassen was.

Maar het liefste lag ze in haar mandje, de voormalige krantenbak.

Met haar kopje helemaal in Kees gedrukt die ook logé is geweest in de kliniek.

.

Wij dachten het lek wel even boven te krijgen met veel liefde, verzorging en prednison moest het goed komen.

Die eerste nachten ben ik bij haar gebleven, dan kon ik de boel een beetje in de gaten houden, was toch even wennen met een zieke in huis, zeker een die niets kan zeggen.

We zijn die nachten aardig door gekomen op wat kreuntjes en zuchtjes na.

Ik zag de komende dagen wel wat vrolijker in dan de afgelopen dagen.

De tijd die er op volgde zijn we aardig doorheen gerold, maar het bleef een hondje om met handschoentjes aan te pakken, Yoeni was echt Yoeni niet meer en had een behoorlijke winterjas uit gedaan.

De nachten bracht zij weer gewoon in haar bench door en ik had mijn plaats in mijn eigen mand weer in genomen, maar dat zou niet voor lang zijn.

Het was nog geen veertien dagen later toen ik wakker werd van een paar enorme gillen en wist niet hoe snel ik naar beneden moest, wel eens waar via de trap, maar die heb ik niet bewust genomen, normaal ben ik geen trappen mens.

Het gekke was dat deze aanvallen altijd om 4 uur in de ochtend begonnen.

Yoeni lag mij met een zielig kopje aan te kijken van doe iets, ik heb weer zo’n pijn, ik heb haar een extra prednison gegeven en ben op de grond naast haar gaan zitten, met moeite legde zij haar kopje in mijn hand en ik durfde mij niet te bewegen, met de angst haar pijn te doen.

Zo is zij eventjes in slaap gevallen en ik was zo stijf geworden van die ene houding, dat ik met moeite iets kon ondernemen, zodra ik mijn hand bewoog, zette zij weer een keel op, dus wat doe je dan, dan blijf je maar zitten.

Maar na een half uur begon de prednison zijn werking te doen en kon ik haar loslaten, ik had de bench inmiddels in de kamer gezet waar zij nog steeds in lag omdat die normaal altijd in de gang staan en in de kamer staat hun rieten bed, waar ze overdag in kunnen.

Zo heb ik de nacht af gemaakt op de bank, zodat ik haar in de gaten kon houden.

Ik heb wel contact gehad met Dr. Hans en die verhoogde weer de medicijnen.

20001219
kweek: negatief
gisteren weer pijnlijk. nu 1 x 1/2. gaat naar om de dag
1 tabletten.
20001220
s'avonds hondje weer pijnlijk en stif. pred weer omhoog
naar 2x1/2

Het ging weer redelijk met Yoeni en zij voelde zich weer een beetje beter, zodat er ook weer een mindering van de prednison plaats kon vinden.

Ik ben haar toen mee gaan nemen naar boven, zodat het voor mij wel wat rustiger slapen was en gelijk in kon springen als bleek dat Yoeni mij nodig had.

Het gevolg was dat mijn nachtrust altijd om 4 uur om was, ik ging er gewoon op slapen dat het dan kon gebeuren.

20001229
gaat goed. minderen naar 2 x 1/4
20010105
prima naar 1 x ¼

Het bleef wel schipperen met haar, soms had je zoiets van volgens mij lukt het nu aardig, maar dan begon ze weer met die gilaanvallen tussen door, ik vond het verschrikkelijk om haar zo te zien en te horen en te weten dat je er niet zo veel aan kon doen, ja bij haar gaan zitten en haar kopje vast houden, als daar maar zo weinig mogelijk beweging in zat had ik het idee dat het wel uit te houden was voor haar.

En dan natuurlijk weer terug naar de vorige dosis prednison.

De keren dat ze goed was genoot ik met volle teugen van haar streken die ze uit kon halen.

Ze probeerde Laika uit te dagen van speel nou even met me, maar het gekke van dat alles was dat Laika voorzichtig bleef met haar, of dat hij ook aanvoelde dat ze nog steeds niet de oude was.

Inmiddels waren de feestdagen voorbij en belande wij zo in de maand mei van 2001.

Yoeni had weer een terugslag gehad, gepaard met haar gil momenten en koorts, heb weer contact gehad met Dr. Hans en de prednison vierde weer hoogtij en de dosis werd weer verhoogd,

20010516
telefonisch kontakt eig : recidive gehad in het weekend
gepaard met koorts
krijgt 1dd1, gaat nu weer prima
advies: 1 week 1dd1, dan 1 week 1dd1/2, 1 week 1 dd
1/4dan alt ¼

Dat betekende weer een paar passen achteruit, de medicijnen helpen dan wel voor de pijn maar zijn wel heel slecht voor andere organen die je ook nodig hebt om goed te kunnen functioneren.

Zo kan de nierfunctie achteruit gaan en bestaat er een grote kans om baarmoederontsteking te krijgen, maar nog meer andere organen.

Wat dus resulteerde om Yoeni die baarmoederoperatie te laten ondergaan, hoe vervelend het ook was, maar wilde zoveel mogelijk risico uitsluiten.

Inmiddels zijn we beland in augustus 2001 en kreeg ik het sein na een controle consult dat er weer geminderd mocht worden met de prednison en dat ze het daar voorlopig mee moest doen.

De baarmoederoperatie heeft toen plaats gevonden op 17 September 2001.

Daar is ze goed doorheen gekomen, maar was wel weer een spannende periode.

20010827
nu niet meer halspijnlijk. op 1 pred per dag. hals goed
beweeglijk, geen aanw. voor hernia oid. P: naar odd 1/2
tablet voorlopig zo houden.
controle consult

Ik kon dat aardig onder controle houden en Yoeni wist niet beter als we het over de pil hadden dat dit in de keuken gebeurde en werd het een klein lekkertje met een stukje vlees.

Het werd alsmaar minder en opletten dat je echt op het schema bleef, ik wist niet dat dit zo nou kon luisteren, vergat je er een, ook al was het na een paar dagen dan was zij de klos en kreeg daar onherroepelijk last van, wat betekende weer achteruit met de dosis.

Een grote kalender in de keuken bracht uitkomst, die werd dagelijks gebruikt voor de nodige aantekeningen, op deze manier kon ik geen dag vergeten.

Yoeni ging om de 8 weken naar de kapper om haar te laten trimmen, dat liet ik maar zo kort mogelijk doen om niet zo vaak terug te hoeven gaan dat er maar zo weinig mogelijk aan dat koppie werd gefrunnikt dat kon dus verlengt worden naar 3 maanden. Ik geef toe ze zag er niet uit het was meer een aapje dan een Bichon Frisé, daar kon ik op dat moment echt niet mee zitten, voor mij was ze nog steeds de mooiste en de liefste.

Was ook niemand verantwoording schuldig waarom ik mijn hondje zo liet trimmen.

Ik hoef bij de volgende afbeelding niet uit te leggen wie Yoeni is, het hondje naast haar is Unita haar zus uit het zelfde nest, die bij vrienden woont en waar ze nog steeds de nodige streken mee uithaalt.

Twee heerlijke meiden, die voor elkaar niet onder doen, echte zussen zijn het.

Ze had inmiddels meer goede als slechte dagen, maar ik ging niet de deur uit met extra prednison op zak, ik wilde geen risico nemen dat ze onderweg toevallig zo’n aanval zou krijgen, alleen kreeg ik de nachten daarop wel steeds die gilmeldingen die er helemaal niet waren, ik kon dat geluid maar niet uit mijn hoofd krijgen, blijkt toch wel dat dit heel veel indrukken achter laat en het heeft heel lang geduurd voor ik dit kwijt was.

Ik had natuurlijk ook aardig wat nachten zo doorgebracht met haar, vandaar dat de band die wij hebben zo sterk is, en het grietje meestal in de stress springt als ik even weg ben.

Toen zij een jaar aan de prednison zat zijn we af gaan bouwen, zeg maar rustig afbrokkelen, want ga je iets te snel dan moest zij het bekopen met een terugslag en moest je weer beginnen met de laatste dosis die ze had toen het goed ging.

Ik heb er een heel schema voor gemaakt op de kalender van dag tot dag en dan soms een keer overslaan, dat was een heel rekenwerk om maar zo weinig mogelijk terugslagen te krijgen, soms gebeurde het toch wel eens en was je weer weken achterop.

Zo had ik het jaar 2003 al helemaal berekend en ging er van uit dat ons grietje niet meer van de medicijnen af zou komen, maar ik gaf de strijd niet snel op en had zo iets van het zal mij lukken, al is het maar om haar nieren te sparen. Zo heb ik de berekeningen gemaakt van een hele naar een halve, een kwart, een achtste en dat dan nog eens in dagen. Om de dag om de twee dagen enz., weken, om de weken enz, maanden om de maanden enz, totdat er weinig nog te geven viel.

Toen brak de grote feestdag aan en precies in december 2003 dus 3 jaar later, kwamen wij uit met de telling dat zij de laatste korrel kreeg, wij hebben er een feestje van gemaakt en ik was zo trots als het maar zijn kon, dat het me was gelukt om haar ervan af te krijgen.

Terwijl de vooruitzichten waren dat ze er waarschijnlijk nooit meer van af zou komen.

Natuurlijk heb ik dit niet alleen aan mijzelf te danken.

Allereerst het alert optreden van de dierenarts Shirley Hendriks van de dierenkliniek Makatsi, die ons gelijk door stuurde naar dierenkliniek De Tweede Lijn.

En als Dr. Hans niet ineens was ingesprongen en alle reddingspogingen niet uit de kast had gehaald, om maar van de samenwerking te zwijgen die plaats vond via de mail, was Yoeni er niet meer geweest, maar laten wij Yoeni zelf ook niet vergeten, die was er zonder die wilskracht en vechtlust van haar ook niet uit gekomen.

Het is een klein hondje maar met enorm veel wilskracht, daar kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen.

Ik geniet dagelijks van mijn meisje, maar dat is wel duidelijk uit de verhalen die op mijn space staan, ze weet ook echt iedereen in te pakken met haar charme en enthousiasme.

Eigenlijk wil ik hiermee aangeven dat je een enorme sterke band kan krijgen met je huisdier en gebeurd er wat, geef de moed niet op, blijf er voor vechten, het zal jammer genoeg niet altijd een goede afloop geven, maar ga er voor en probeer er uit te halen wat mogelijk is, al duurt het nog zo lang, dieren zijn nu eenmaal afhankelijk van ons en je krijgt er zoveel voor terug.

Yoeni wordt 25 juni 5 jaar en het gaat nu goed met haar of er nooit iets aan de hand is geweest, het is een stevige meid, eigenlijk iets te stevig, maar krijg het er moeilijk af mede door het prednison gebruik.

Ze wordt niet meer geknipt als een aapje maar als een echte mooie Bichon Frisé.

Wat een hele klus is geweest voor de trimster om haar zo mooi te krijgen.

Ze blijft een enorme kroel en ze wil nog vaak dicht bij me liggen, ook het boven slapen is zo gebleven, ja ze is daar gek, ze gaat niet in de gang liggen in een bench op een hard kussen als het ook op een zacht bed kan en geef ze eens ongelijk.

De krantenbak is al lang niet meer haar mand, het hengsel werd er afgesloopt, daar liggen nu zomers de eikeltjes en kastanjes in te pronken in de tuin.

Tegenwoordig gaat ze buiten wel wat verder bij mij vandaan, ben ik buiten de tuin bezig, wil ze de buren nog wel eens gaan verrassen met een bezoekje, omdat haar vriendje Joey daar woont, en de buuf meestal wel een lekkertje in een mand heb liggen, dat zijn twee vliegen in een klap. Als we in het bos wandelen bleef ze altijd stijf bij me lopen, het liefst met haar voorpootjes in mijn schoenen, maar ze gaat nu ook wel voor me uit en probeert ze Laika bij te houden, wat uiteraard nooit zal lukken, die heeft dan lucht gekregen van een of ander dier, als jachthond hoor je daar wel achteraan te gaan., maar die gaat dan ineens wel erg ver bij me vandaan en weet ze niet op die klein pootjes van haar hoe snel ze weer terug moet komen.

En dan die riem hé, hoe hebben ze zo’n ding uit kunnen vinden, er zijn situatie waarin ze hem wel eens om moet, maar dat wordt mij niet in dank afgenomen en wordt de weg meestal springend en draaiend afgelegd om hem maar los te krijgen.

Toch zal het altijd wel een zorgenbeestje blijven omdat bij het laatste onderzoek wat ze heeft gehad een lichte hartruis waar te nemen was.

Maar de berichten waren wel opletten, maar het was geen kritieke situatie, laten we daar dan maar op hopen en het alleen in ons achterhoofd meenemen.

Laat ze maar lekker hond zijn en genieten van alles wat er allemaal op haar pad komt, ze heeft in ieder geval de goede naam gekregen zoiets Unique’s kom ik niet vaak tegen.

De medische gegevens heb ik van Dr. Hans Nieuwendijk gekregen, waarvoor mijn hartelijk dank.

Auteur:

en eigenaar van Yoeni:

Anja Zwaard-Jeijsman