Hallo allemaal,

Ik zal jullie even bijpraten wat me nu weer is overkomen.

Helaas heb ik met mijn linkerpootje klem gezeten met het op de bank springen, hoe dom kun je dan zijn om tussen twee kussens terecht te komen.

Ik heb wel even laten horen dat dit niet zo'n geslaagde actie was, maar het leed was al geschiet.

Uiteraard is mijn springen niet zonder gevolgen gebleven, maar dat hadden jullie natuurlijk al in de gaten.

Vrouwtje is toch voor alle zekerheid maar even met me naar de dierenarts gegaan wat ik haar niet in dank af nam.

Ik bibber me te pletter als ik daar zit, ik begrijp niet dat sommige honden daar stil kunnen zitten.

Na wat getrek, geduw en rek en strekoefeningen, had de dierendokter al beslist wat het moest wezen, volgens mij voelde zij zich een beetje schuldig, maar ik hoorde haar heus wel toen ze zachtjes tegen het vrouwtje vertelde dat mijn linker knieband was gescheurd.

Oeps vorig jaar was het de rechterkant.

Ik wist niet of dat ik daar blij mee moest wezen, want ik was net hersteld van de rechterkant.

Daar moest ik toen voor naar Dokter Hans in de kliniek en dat ging nu natuurlijk weer gebeuren.

Nou dat klopt morgen mag ik voor de eerste keer op audiëntie, ik weet nu al wat er op volgt, ik ben haast zelf dierenarts, mijn vrouwtje noemt me al een goudhaantje, o nee goudhondje.

Ik geef er dan wel een vrolijke noot aan, maar als je vraagt of ik blij ben, nee niet echt, dat wordt toch weer een poosje afzien.

Om maar te zwijgen van die narcose die je weer gaat krijgen.

Dit was dan het eerste gedeelte van het hondenleed wat mij weer is overkomen en uiteraard hou ik jullie op de hoogte van het wel en wee van mijn linker onderdaan.

Knuffel van Yoeni.

Dinsdag 21 september 2010.

Het bezoek aan dokter Hans is achter de rug, hij vond het wel weer leuk om mij te zien, alleen de reden vond hij wat minder.

Ook hij moest zo nodig de rek en strekoefeningen bij mij uitvoeren en sloot het onderzoek af met een paar fikse kneepjes in mijn dijen.

Hij vond dat mijn rechterpootje er wel mocht wezen en had daar weer een aardige spierbundel opgebouwd.

Maar goed daar kwam ik niet voor.

Mijn vrouwtje en dokter Hans hebben besloten dat ik donderdag geopereerd gaat worden, je hebt als hond ook geen inspraak en moet het allemaal maar ondergaan, je wordt alleen maar getroost met de woorden dat het voor je eigen bestwil is.

Ik hoefde niet op de gevoelige plaat, (moest ik daarom de hele dag nuchter blijven) dat gaan ze gelijk donderdag doen, omdat ik dan toch met mijn dutje bezig bent.

Voor zover het relaas van vandaag en donderdag laat ik mijn vrouwtje wel vertellen hoe ik er aan toe ben.

Knuffel van Yoeni.

Donderdag 23 september 2010.

Terug van de reis en Yoeni in goede handen achter gelaten bij dokter Hans van De Tweede Lijn, het was wel een reis met hindernissen, vrachtwagens voor je neus, afslag gemist, omrijden, afsluiting van wegen, kortom het was een rampenrit, ik moest om 9 uur in de kliniek zijn en de tomtom gaf aan dat ik er om 10uur zou zijn, ik heb toch Jan maar even gebeld om te vragen hoe of wat en hoe ik weer op de gewone weg kwam te rijden, hij had de kliniek gebeld om te zeggen dat ik het niet zou halen, maar dat was geen punt ze zouden wel op Yoeni wachten en gingen dan eerst een andere operatie doen.

Kortom zo gebeurde het ook en lag Yoeni 2 uur later pas op de O.K., maar goed dat het toch door kon gaan, want voor het zelfde gooide je hun schema helemaal in de war en moest zij een paar dagen wachten.

Maar goed ik was net thuis toen Hans al belde dat het achter de rug was en alles goed was gegaan, in tegenstelling met haar andere pootje was nu haar meniscus niet beschadigd dus dat viel gelukkig mee en was het alleen haar kruisband, die hebben ze het zelfde gerepareerd als de rechterkant door middel van een spier uit haar dij te gebruiken.

Om 4 uur mag ik ze weer gaan halen en dan kan het volgens mij alleen maar beter gaan, het wordt wel weer een traject van revalideren en alles stapje voor stapje, maar daar heb ik wel vertrouwen in en als die wiebelkont het een beetje rustig houd dan kan het alleen maar goed gaan.

Ik hou jullie op de hoogte hoe het verloop gaat en de genezing

van Yoeni.

Yoeni is weer thuis.

We hebben Yoen weer opgehaald en die ligt nu onder de tafel zielig te wezen, kleine piepjes en zielig kijken is momenteel het enige waar ze zin in heeft.

Geen eten geen drinken en zelfs geen lekkertjes, gelukkig is dit maar voor korte duur, weet ik uit ervaring.

Ze is weer mooi getekend, maar daar is straks ook niets meer van te zien.

Gelukkig heeft ze pijnstillers, dus misschien komen we de nacht goed door.

Morgen horen jullie weer hoe het is gegaan.

Vrijdag 24 september 2010.

De eerste nacht hebben we achter de rug en ik kan niet zeggen dat die echt comfortabel is geweest.

Yoeni heeft allerlei kinderliedjes liggen zingen en neuriën, om maar te zwijgen van de piepjes die voorbij kwamen, dat ik toch echt dacht dat ik met een muis in bed lag, ja en dat houd je wel wakker.

Als zij een andere houding wilde nemen dan kwam ze niet overeind dus was het mijn taak om haar op de 3 benen te helpen zodat ze een eigen houding aan kon nemen.

Maar we weten waar en voor wie we het doen.

Om 5 uur waren we al beneden omdat ze een plas wilde doen, dat was dus gelijk het sein om maar beneden te blijven, al dat gesleep doet haar ook geen goed.

Ze wilde wel wat eten, ging met hongerige oogjes voor haar bakje staan, van, ik zou hier wel heel graag iets in willen, nou dat kon gebeuren, graag zelfs kon ze gelijk weer haar pijnstillers erbij krijgen.

Daarna een korte wandeling door de tuin, waar met moeite nog een plasje werd uitgeperst, dat doet ze altijd als een jongentje, kwam dat ff goed uit dat er al een poot omhoog stond.

Ze ligt nu lekker in haar mandje met af en toe een piep van ongemak, maar we zien de dag wel weer rooskleurig in en morgen horen jullie weer hoe het gaat met Yoeni.

Zaterdag 25 september 2010.

Wij hebben een goed nachtje achter de rug, Yoeni heeft heerlijk geslapen en daardoor wij ook.

Ze heeft nog wel veel moeite met lopen en vindt het nog wel makkelijk om het op 3 pootjes te doen, maar goed dat wordt oefenen-oefenen-oefenen-oefenen!

Dan gaat het wel goed komen, we hebben er ervaring mee.

Wat me wel opvalt is dat als het meisje net slaapt ze snurkt als een grote vent, dat deed ze voorheen niet, verder houd ze zich wel lekker rustig snachts.

Volgens mij hebben we het nu wel weer helemaal onder controle en gaan we zo door tot de eerste controle die 4 oktober zal plaats vinden.

Tot zover weer de belevenissen van Yoeni en haar linkerpootje.

Mocht er veranderingen komen zal ik deze zeker melden.

Ik wil bij deze gelijk iedereen bedanken voor de mailtjes, berichtjes en kaartjes die we voor Yoeni hebben ontvangen.

Groetjes van Anja en ......

Maandag 4 oktober 2010.

Hallo lieve lezers,

Hier ben ik weer met mijn stukje over het bezoek bij de dierenarts, het was weer een gebibber van jewelste, maar we hebben het overleefd.

Shirley is altijd zo lief voor mij, maar ze ging nu wel de grote pleister er af halen, wat ik iets minder vond, maar gelijk een dikke knuffel van het vrouwtje en dan is het leed snel geleden.

Ze vond dat het er heel erg goed uitzag lekker stevig in elkaar gebouwd en dat ik al mooi kon lopen, ja je bent een sterke meid of je bent het niet.

Ik wist nu al dat het me thuis een lekkertje op zou leveren en dat was ook zo.

We zijn er weer mooi doorheen gerold en over 2 weken mag ik weer naar dokter Hans, maar dan ben ik hier al weer van bijgekomen.

Tot zover weer de belevenissen van mijn linker poot.

Knuffel van Yoeni.

Dinsdag 12 oktober 2010.

Vandaag weer naar de kliniek geweest en dokter Hans vond me een kanjer ondanks dat ik er zo onverzorgd uit ziet volgens mijn vrouwtje.

Maar als het goed is mag ik volgende week weer naar de kapper, we moeten nog even een afspraakje maken bij Anita.

Aan het lijntje loop ik keurig op 4 pootjes, maar in huis maak ik de boel onveilig (op 3 pootjes) daar ga als een wervelwind, maar ik bgreep dat dit een beetje aan banden gelegd gaat worden.

Het was natuurlijk weer trekken en duwen, daarna een half uurtje Visio therapie, het is dat ik moest blijven staan anders zou ik er terplekke in slaap zijn gevallen, dat is me toch lekker, nu gaat het vrouwtje het weer overnemen, en die kan het ook wel hoor, dat worden weer geniet half uurtjes.

Dokter Hans wil me nu nooit meer zien en anders belt hij mij wel op of ik een bakje water kom drinken bij hem,

Ik denk niet dat dit heel snel gaat gebeuren, er lopen zoveel lieve hondjes rond daar, hij heeft er helemaal geen tijd voor en waarschijnlijk is hij me nu alweer vergeten.

Nu zijn jullie allemaal weer op de hoogte en dan sluiten we het maar gelijk af, want meer knieën heb ik niet.

Allemaal lieve knuffel van Yoeni en graag tot de volgende keer,

maar dan met een leuker onderwerp!