Yoeni op 3 pootjes!

Zoals jullie in het vakantieverhaal van Italië heb kunnen lezen, was ik zo slim om in een keer vanaf de zitting van de stoel van de camper, op de grond de springen.

Dat kun je nu wel doen als je een herdershond bent, maar dat gaat niet bij een Bichon Frisé, dat vraagt om moeilijkheden de afstand die je dan moet maken zonder parachute is toch net even iets te hoog.

Na een gil, zielig kijken en een troostende aai van het vrouwtje ging ik het leven verder op 3 pootjes, wat een geluk dat je er nog drie over hebt, ik was me daar handig in geworden, ik plakte mijn rechterpootje gewoon tegen de linker aan en deed net of ik een konijntje was en dan ga je hard hoor, ik had die vierde poot niet eens nodig, maar het deed wel zeer hoor.

Na de vakantie is er een afspraak gemaakt bij mijn dierenarts Shirley, die vind mij zo verschrikkelijk lief, zo lief dat ze een foto van mij wilde hebben.

Dat kon gebeuren en ook die afspraak werd gemaakt.

27 augustus zou ik op de plaat worden gezet, nu maakt mijn vrouwtje ook regelmatig foto's van mij en meestal levert dat een lekkertje op als ik mooi gezeten heb, maar nu ging het wat anders, ik kreeg niet eens te eten!

Als dat geen mooie foto zou worden dan wist ik het niet meer.

Toen we terug kwamen van de fotograaf kreeg ik pas wat in mijn maag, dat was best afzien zo'n hele ochtend zonder ook maar iets lekkers.

s'Middags belde Shirley al op maar met geen goed nieuws, ik dacht gelijk, nee hé, foto mislukt, moet ik weer een halve dag zonder eten.

Maar het bleek toch iets anders te zijn, ik had mijn kruisband gescheurd en dat zou betekenen een operatie, of ik daar op zat te wachten en mijn baasjes al helemaal niet.

Ik kon de foto komen halen want die moest ik meenemen.

Maken ze daar nu zo'n drukte over, ze hadden er niets eens een kleuren foto van gemaakt, nou dan doet mijn vrouwtje het mooier.

Ik moest maar een afspraak maken bij Dokter Hans in de kliniek (die ik nog kende van vroeger, waar ik een paar dagen heb gelogeerd)dat betekende niet veel goeds en schudde nog tegen vrouwtje, is niet nodig hoor, ik kan me zo ook wel redden, maar vrouwtje heeft de eigenschap als iets niet werkt moet je zorgen dat het weer wel gaat werken, anders kun je net zo goed nieuw kopen.

Nu wist ik heus wel dat ze mij niet in zou ruilen voor een complete Bichon, dus zat er niets anders op dan mee te gaan naar de afspraak bij dokter Hans die inmiddels gemaakt was op 10 september.

Het was net ouwe jongens krentenbrood, Dr. Hans wist nog precies wie ik was ook al was het al ruim 8 jaar geleden, hij vond mij nog net zo mooi als vroeger, dat doet je toch wel wat als je niet meer de piep jonge leeftijd hebt.

Dr. Hans kon dus niet meer stuk en ik lag vol vertrouwen mijn achterpootje in zijn handen.

Dr. Hans is zo knap die heeft er niets eens de foto voor nodig om te zien wat er aan de hand is en er werd een afspraak gemaakt voor de operatie die 16 september zou gebeuren.

En zo ging het gebeuren, 16 september kreeg ik weer niets te eten, zelfs vrouwtje was solidair en nam geen boterham, ik had toch niet gemerkt dat zij ook iets aan achterpootje mankeerde, maar ze vond het een beetje zielig voor mij en zo kreeg ik het water niet in de bek van haar boterham.

Aangekomen in Wilhelminaoord, werd er nog even met elkaar gesproken en voor ik het wist en een dikke kus van het vrouwtje, liep ik met Dr. Hans een andere kamer in.

Er waren allemaal zusters in dezelfde kleding en ik werd op de tafel gezet, nou verder weet ik het ook niet meer hoor, alles ging in zo'n rap tempo en dacht alleen maar aan de kus van het vrouwtje en waar die nou was.

Ik moet toch wel een poosje geslapen hebben, maar toen ik wakker werd hadden ze iets met me gedaan waar ik niet echt blij mee was, ik lag daar met een dronken kop een beetje te schudden en keek vol afgrijzen naar mijn rechter achterpoot, hebben ze mijn haren er af gehaald, zijn ze nou helemaal van de …., weten ze niet hoe trots een Bichon is op zijn vacht, er zat nog een grote sticker op die kale poot die ook nog eens roze gekleurd was, ik zou het allemaal eens goed bekijken als ik niet meer zo dronken was.

Ik heb wel lekker geslapen en voor ik het wist werd ik gehaald en tot mijn grote verrassing zaten mijn baasjes al met spanning te wachten op mij.

Dr. Hans had inmiddels verteld dat hij een nieuwe kruisband had gemaakt van een pees uit mijn bovenbeen en dat er een stukje van de meniscus was verwijdert omdat die ook kapot was.

Uiteraard moest er even gekroeld worden en daarna kroop ik snel onder de tafel, ver bij Dr. Hans vandaan, ik kreeg toch een vaag vermoeden dat die debet was aan hoe mijn pootje er uit zag en hoe ik me voelde.

Gelukkig mocht ik weer mee naar huis en vrouwtje kwam lekker achterin de auto bij me zitten zodat ze me vast kon houden en ik weer een beetje tot rust kon komen van haar kriebeltjes.

Thuis ja en nu hoe verder, ik wilde toch wel even laten horen dat ik het niet fijn vond, maar ik moest toch ook naar buiten om een plas te doen, maar vrouwtje duld geen tegenspraak en ik moest aan de riem een paar stappen doen, ( opdracht van dr. Hans) nou oké als je dat dan perse wilt maar dan wel op drie poten want zo was ik het gewend.

Mijn rechterpoot leek wel een richtaanwijzer die stond alleen maar naar rechts, wat raar dat hij nu niet meer aan de linkerpoot bleef plakken, dat krijg je met dat geduvel aan je lijf, zit het toch niet meer zo als dat het eerst was, als hij nou maar weer naar beneden gaat staan, ik vind het wel slordig hoor, je moet toch goed uitkijken dat je nergens achter blijft haken.

De baas werd voor een calamiteit weg geroepen en vrouwtje en ik brachten de avond samen door, tot het bed en plas tijd werd, ze kon roepen wat ze wilde, maar ik bleef liggen waar ik lag en dat was in mijn mand, maar na drie keer roepen vond ze het welletjes en voelde ik een hand onder mijn kont en werd ik met recht bij kop en kont buiten gezet, nou ja als ik er toch ben kan ik net zo goed een plas doen.

Op dezelfde manier werd ik naar boven gedragen en nestelde (voor zover dat lukte) mij op het grote bed.

Af en toe vielen mijn ogen dicht, maar dan dacht ik ineens, oeps ik ben zielig dat wil ik nog wel even laten weten en begon een paar leuke kinderliedjes te zingen, vrouwtje was er niet echt blij mee, maar het leverde mij wel een paar kriebeltjes en knuffeltjes op en daar ging het mij om.

Ik niet slapen, vrouwtje ook niet slapen.

Maar dat kwam ook nog eens door een vervelende mug, die een beetje de popie Jopie aan het uit hangen was.

Op een gegeven moment was vrouwtje het zat en heeft er voor gezorgd dat de mug 5 kniebanden gescheurd had, gelukkig was het lekker rustig daarna.

De baas kwam pas om half 2 thuis, dus ik had wel een poos de ruimte op bed, maar ik moet zeggen hij deed heel voorzichtig toen hij in bed stapte.

Ik heb toen de geluiden van mijn zus Unita maar overgenomen, die kan ook ze kreunen als ze iets voor elkaar wil hebben en het werkt in ieder geval wel.

Zo hebben we ons de nacht door geworsteld en tegen de ochtend hebben we nog een uurtje gepikt, toen was de baas weer weg en ik had weer de ruimte.

Nu moeten we maar afwachten hoe het verloop verder is, veel oefenen heeft Dr. Hans gezegd en over 3 weken mag ik mezelf weer laten zien en krijg ik ook nog aandacht van de fysiotherapeute, dan zal het allemaal minder pijnlijk zijn.

Over 10 dagen neem ik nog een kijken bij Dr. Shirley die gaat kijken of het met de wond allemaal goed gaat.

Eigenlijk is zij de hoofdschuldige, als zij niet zo graag een foto van mij wilde hebben, was het nooit uit gekomen en hadden we gedacht dat ik alleen aan het kreupelen was door de artrose die ook in mijn pootje zat.

Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, vrouwtje en ik gaan er voor wat het wandelen betreft, ik hou me voorlopig maar gedeisd en van springen wil ik even helemaal niets weten.

Iedereen die mij een lief mailtje of kaartje heeft gestuurd, enorm bedankt voor jullie belangstelling.

LIEVE KNUFFELS EN KOPKRIEBELS VAN YOENI!