DE VERHUIZING VAN UNITA

OP 23 JUNI 2006.

Maanden geleden werd er besloten door het baasje en vrouwtje van Unita dat ze uit wilde gaan kijken naar een ander huis.

Dat hebben ze gedaan en geweten.

Het moest een huis worden zonder trappen en het liefst geen flat, nu is daar in Vlaardingen weinig keus in, maar ze hadden toch iets gevonden wat hun wel iets leek.

Er werden makelaars ingeschakeld en gesprekken gevoerd, ze gingen zeker niet over een nacht ijs en uiteindelijk is de knoop door gehakt en werd alles in werking gezet, er waren nog al wat tegenslagen en alles duurde veel langer dan eigenlijk nodig was, maar eindelijk kon er getekend worden op

11 mei 2006

Van te voren hadden zij alles afgepluisd wat zij in huis wilde doen en hebben, kon dus weinig mis gaan zou je zeggen en alle tijd kon gebruikt worden om het huis aan kant te krijgen.

Maar niets is minder waar.

Gelukkig hadden zij er een derde hand bij die van alles kon wijzigen en weer aansluiten, van elektra tot waterleiding, van koevoet tot verfkwast.

Kortom hij heeft ze bijgestaan met hand en span diensten.

Zo zijn ze weken in de weer geweest om alles binnen een bepaalde tijd af te krijgen, maar zoals het meestal gaat als je iets af wilt hebben, komt je wel eens een tegenslag tegen, zo werd er niet op tijd een grote kast afgeleverd, die wel degelijk heel hard nodig was.

In de badkamer ging het ook niet zoals geplant en dat zijn toch weer strubbelingen die de boel een beetje stagneren.

Bovendien was Yoeni de laatste week niet erg lekker en een paar dagen later deed Unita solidair mee, maar dat werd wel een bezoekje aan de dierenarts, er bleek een virus te heersen in Vlaardingen, waar die twee Bichonnetjes ook een lot voor hadden getrokken, met wat pillen en een prik zouden ze weer snel de oude moeten zijn, maar dat valt toch een beetje tegen en word er vandaag maar weer een bezoekje gebracht aan mijn eigen dierenarts.

Maar de verhuizing was afgesproken op 23 juni en zo gebeurde het ook.

In het oude huis stond alles gereed om ingeladen te worden

Yoeni zat al voor de deur te wachten wat er zou gaan gebeuren.

Toen de wagen er aan kwam zijn wij vast naar het nieuwe huis gegaan om daar het een en ander klaar te maken, zoals ruimte te creëren voor de verhuiswagen en de doorgang in de tuin vrij te maken.

Nu we toch even moesten wachten kon ik nog wel wat foto’s maken van de meiden die het maar niets vonden al die drukte.

En liepen een beetje met hun ziel onder de armen te zoeken waar ze nu een plekje konden vinden.

Het huis was nu nog groot genoeg en daar moesten ze maar goed gebruik van maken, straks komen de meubels om van de dozen maar te zwijgen. Dus een spelletje achter elkaar aan zitten kan nu nog wel.

Maar even later was het zover en kwam de verhuiswagen aan, hij moest eerst nog wel even steken om de auto goed te krijgen.

Zo kwamen de eerste meubelstukken eruit en de baas des huizes heeft symbolisch het eerste stuk neer gezet of je een schip te water laat.

Van lieverlee begon het een beetje voller te raken en Unita en Yoeni moesten een veilig heenkomen vinden, waar ze in ieder geval niet onder de voet gelopen werden.

Yoeni kwam op een gegeven moment bijna klem te zitten tussen tafel en bank en voelde zich met recht een beetje in het nauw gedreven.

Zo kwam al snel de mand van Unita waar ze zich beide maar snel in verstopte en zich een beetje veilig konden voelen.

De mannen hebben lopen sjouwen en slepen dat het een lieve lust was en binnen no time kon je geen voet meer verzetten.

Een nieuwe Berlijnse muur werd gebouwd door dozen en versperde het uitzicht naar buiten, maar die zouden we later wel af gaan breken.

We moesten toch ergens beginnen.

Zo kwam er eindelijk een einde aan de overtocht van het oude naar het nieuwe adres en was de verhuizing een feit.

De verhuizers namen afscheid en de twee meiden hebben gecontroleerd of ze echt weg gingen, die hadden wel weer genoeg mee gemaakt deze dag.

Uiteindelijk zijn we maar begonnen om alles een beetje een plekje te geven en er moest natuurlijk nog van alles in elkaar gezet worden.

Het was me een dagje wel en waren blij dat alles een beetje vaste vormen aan begon te nemen, alhoewel je nog weken bezig bent voor alles echt geregeld is, vooral ook door het gemis van de kasten, waar je echt niet zonder kan.

We hebben de zaterdag gebruikt om weer verder uit te pakken en begonnen hier en daar weer een plekje te ontdekken van de vloer.

En de hondjes hadden weer wat moed gekregen om een lekkertje te eten tussendoor, voor hun was het natuurlijk ook een vreemde situatie, de eerste nacht in je nieuwe huis door brengen.

Zondag 25 juni was het een feest van jewelste en waren de meiden jarig,

Ze zijn 6 jaar geworden.

Tussen de bedrijven door hebben we natuurlijk nog wel iets gekocht voor ze, dat mag je niet ongestraft voor bij laten gaan.

Ik heb voor beide maar het zelfde speeltje gekocht konden ze ook geen ruzie krijgen, niet dat het zou gebeuren, wat dat betreft kunnen ze het goed met elkaar vinden.

We hebben ze gelijk een naam gegeven en de twee kleine zwart-witjes heten

nu Jip en Janneke.

Ook kregen ze nog een lekkere pees, die ze zich heerlijk lieten smaken, vooral Unita was er als de honden bij en had geen oog meer voor andere gebeurtenissen om haar heen.

Zo kwam er een einde aan hard werken en de twee baasjes van Unita zijn helemaal in hun sas met hun nieuwe onderkomen, zal voor Unita een worst zijn, waar ze woont als de bazen er maar bij zijn.

Zondagmiddag was het voor ons tijd om naar huis te gaan en vond het ook wel fijn om Laika weer te zien, die de afgelopen week heel goed verzorgt was door mijn buurvrouw, dat is haar wel toevertrouwd.

We werden uitgezwaaid door Unita en bazen, dan wist ze in ieder geval dat haar zus niet ergens verscholen zat tussen wat dozen en hoefde ze daar niet meer te zoeken.