Vervolg van: HET ZAL JE MAAR GEBEUREN!

Deze 10 dagen duurde een eeuwigheid, normaal kom ik uren te kort op een dag,

Yoeni en Laika hadden daar gelukkig geen weet van, nou Yoeni een klein beetje maar was al weer snel op de been.

Ze vond het niet fijn dat er een verband om haar pootje zat en vertikte het dan ook om er maar een stap op te zetten, een voordeel ze kwam er niet aan, tot na een paar dagen het verband er af mocht en zij met veel piepen en zielig doen de kans waar nam en in de veronderstelling was dat ze een zelfbouwpakket in haar voet had zitten, ze begon dan ook driftig met hechting 1 om die los te maken, daar kwam even niets van in dat werd dus kap om, dit werd mij niet in dank af genomen en mevrouw nam plaats op de plek waar ik de kap om had gedaan, het enige wat ik nog miste was de sokkel, ze zou het aardig doen als standbeeld, ze wilde zelfs niet eens meer met haar ogen knipperen

.

Eigenlijk was het wel een komisch gezicht en ik zou er hartelijk om kunnen lachen als er niet zoveel spanning om heen had gezeten.

Nadat mevrouw zo de dag had door gebracht en ik in de veronderstelling dat er nog wel beweging in zou komen, moest in tot de conclusie komen dat ik er goed naast zat en zij er een stijve nek van over zou houden als het nog lang duurde.

Dit leek toch ook niet de ideale oplossing en werd kap veranderd in sok, dat ging wel wat beter, ze deed er wat stappen mee, in ieder geval wat gym oefeningen om alles wat al die tijd in een houding was geweest maar weer soepel te krijgen, ze naam plaats achter mijn stoel en deed daar een lekker dutje, maar dit moest ook niet te lang duren, normaal heb ik ook geen sokken aan en er zat toch iets onder wat ik wel heel erg interessant vond. Nog sneller dan ik mij om kon draaien was de sok verhuist van voet naar grond ondanks dat ik er tape om gedaan had.

Dan moest ik er zelf maar oog op houden en ben een lekkere wandeling gaan maken met allebei, omdat ik even het bos niet door wilde vanwege de takjes en andere scherpe objecten die je daar tegen kan komen, ik zou ze wel moe maken dat ze daarna lekker kunnen slapen en ik even mijn eigen ding kon doen.

Dat was een goed plan, maar wel raar kijken dat we de ingang van het bos voorbij liepen.

Alles ging zoals het moest gaan in ieder geval bij Yoeni maar in een onbewaakt moment had mevrouw toch kans gezien om hechting 1 waar ze al aan was begonnen omdat af te maken en zo was er een draadje minder, het duurde niet lang of draadje 2 was ook nergens meer te bekennen, mevrouw had de slag te pakken en wist precies hoe ze het moest doen, de wond was wel goed aan het genezen dat gaf gelukkig geen problemen tot draadje 3 er niet uit wilde zoals zij het bedacht had, het werd nu toch te gek en het ging er rauw uit zien van al dat gelik en getrek, jammer voor jou maar nu gaat er een verbandje om, heb er gelijk wat zalf op gedaan en zo zat het pootje weer in verband met de tenen vrij, het bleef warempel zitten en op het laatst merkte ze niet meer dat het er zat.

Na een paar dagen moest het er wel weer af, ook om te kijken of het genezen ervan nog goed ging, het zag er mooi uit en de laatste 2 dagen moesten we het zo maar laten, Yoeni vond het wel een goed plan als die ene waar ze aan begonnen was er ook uit mocht, zo gedacht ze gedaan en mevrouw was zo vriendelijk om er nog eentje te laten zitten die de dokter er uit mocht halen, daar is ze ook niet meer aan geweest en ze was weer helemaal de oude behalve op een hechting na en een kaal been.

Met Laika is het wat anders verlopen en die zat aan de medicijnen en ik maar iedere keer kijken of de tumor al kleiner werd of dat het zou helpen, na een paar dagen kwam er wel verandering in en werd het vurige wat minder, gelukkig heeft hij er geen last van en eigenlijk merk je ook niets aan hem dat er iets zit wat er niet hoort.

Na een dag of zeven werd het iets kleiner of wilde ik het kleiner zien, maar dat kwam waarschijnlijk omdat het van kleur veranderde, hier kon ik weinig mee en had er geen goed gevoel bij.

Uiteindelijk was het dan toch tijd geworden om op controle te gaan en de spanning was bij mij te snijden.

Yoeni’s laatste hechting werd er uit gehaald en ze was heel tevreden over alles en de uitslag was goedaardig, of er een steen van me afviel, nou ja een klein steentje, want er stond nog een hond te wachten op wat er komen ging, maar deze prijs hadden we vast binnen.

De honden werden verwisseld en Laika kwam op tafel er werd uitgebreid onderzocht, maar ondanks dat het niet kleiner was geworden was ze toch wel tevreden in die zin we zouden nog eens 10 dagen zo’n kuur doen en dan kon ik beslissen wat ik wilde, mede omdat er nu niet geopereerd kon worden, omdat er zo’n groot stuk weg gehaald moest worden er geen ruimte was om de wond te kunnen sluiten, het zat op een hele vervelende plaats wat dit betrof, en dat speelde ook voor de volgende keer, opereren of niet de kans is heel groot dat het terug blijft komen, ook omdat dit al de tweede keer was, eigenlijk was het besluit al genomen in de afgelopen week, bovendien speelde zijn leeftijd ook een rol en vind het niet eerlijk om een hond op deze leeftijd om het half jaar op de operatie tafel te zien met alle nasleep wat het met zich meebrengt, nu heeft hij geen pijn of last ervan, maar dat zou wel veranderen als hij geopereerd zou worden, dan heeft hij toch de napijn ervan met het gevolg dat hij misschien niet goed meer kan lopen op 4 poten, of dat de wond niet hechten wil.

In ieder geval heeft hij nu zijn kuur nog en moeten alleen maar van hem genieten.

Niemand kan zeggen hoe oud Laika gaat worden, we kunnen alleen maar hopen dat hij nog een poos mee kan en de boel goed in de gaten houden.

Het gaat een ander verhaal worden als mocht blijken dat hij er pijn of last aan gaat krijgen, dan moeten er andere beslissingen worden genomen, maar daar wil ik nog even niet aan denken.

A.C.M.Zwaard-Jeijsman