De Bichon Frisé van deze maand, augustus 2006, is de knappe Yoeni. Zij werd geboren op 25 juni 2000 als dochter van Dylan Walibi's Wild Viking en Jolly Jumper Of Super Trouper. Hierdoor is zij een ver nichtje van Dréke. Het is een lieve, vrolijke meid, vol levenslust. Zij heeft hard moeten vechten om gezond te worden, maar nu maakt zij het prima! Zij woont samen met haar baasjes Jan en Anja in een tof huis met een grote tuin, in een rustige en landelijke omgeving. Laika, een 12-jarige Welsh Springer Spaniel, is haar grote broer en dierbare vriend.

Dréke: Ja, dat zegt men wel meer:-) maar ik ben dan ook familie van jou, hé! Zeg, wat woon je hier mooi! Leuke baasjes en je broer Laika is ook een toffe gast!

Yoeni: Ja, ik ben een gelukkig meisje. Ik heb veel dieren en mensen om me heen die van me houden. Mijn allerbeste vriendin is mijn tweelingzusje, Unita. Ik zie haar om de 6 weken een weekend en de vakanties brengen we meestal ook tezamen door. Op Anja's homepage kun je al die vakantieverhalen en onze belevenissen lezen. Unita woont bij vrienden van mijn baasjes en deze vakantie gaan we met zijn allen met de camper op reis!

Dréke: Oh, wat leuk! Ik heb de verhalen al wel gelezen! Jullie zijn echt twee handen op één buik! Maar wat ik ook las, is het verhaal van je ziekte … Hoe gaat het nu met jou?

Yoeni: Ik ben momenteel gelukkig gezond, op een beetje hartruis na, maar daar merk ik weinig van, ik ben alleen wat sneller moe, maar dat is altijd al zo geweest Ik gebruik in ieder geval geen medicijnen meer en dat is ooit anders geweest!

Yoeni: Ik was amper 6 maanden toen ik heel ziek werd. Dank zij het vakkundige en alerte optreden van onze dierenartsen werd spoedig een juiste diagnose vastgesteld: hersenvliesontsteking!

Yoeni: Dréke, jongen, dat wil je echt niet weten. Mijn bazinnetje is nachten bij mij gebleven, het zag er dan ook helemaal niet goed voor me uit. Aan Anja werd verteld om met het ergste rekening te houden. Ik moest vele dagen in de kliniek blijven maar de dierenartsen kregen mij er door. Terug thuis was iedereen zo lief voor mij! Ook mijn grote broer, Laika, was zo voorzichtig met mij. Ik deed niets anders dan liggen en slapen en af en toe een klein beetje eten en drinken. Ik lag het liefst in de krantenbak, heel dicht tegen mijn geliefde knuffel, Kees. Kees was ook bij me in de kliniek en tot de dag van vandaag zijn we onafscheidelijk! Hij ziet er na al die jaren wel versleten uit en heeft al ontelbare malen aan de waslijn gehangen maar toch kan ik hem niet missen! Overal gaat hij met me mee!

Dréke: Ik ben ook nog steeds dol op mijn grote bruine beer. Ook hij is niet meer mooi maar toch blijft hij mijn favoriet! Jij hebt dus veel steun aan jouw Kees gehad?

Yoeni: Zeker weten! Maar toch was de liefde die ik van mijn vrouwtje, Anja, kreeg het allerbelangrijkste voor mij. Zonder haar had ik het nooit gered! Ze houdt zoveel van mij!

Anja vertelt: Yoeni is een klein hondje maar met enorm veel wilskracht, daar kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen. Ik geniet dagelijks van mijn meisje, maar dat is wel duidelijk uit de verhalen die op mijn space staan, ze weet ook echt iedereen in te pakken met haar charme en enthousiasme.

Yoeni: Mijn vrouwtje heeft heel veel voor mij gedaan. Ik heb moeilijke periodes meegemaakt maar alles is met veel ups en downs stilaan beter geworden. Normaal had ik mijn hele leven medicijnen moeten nemen maar dank zij haar nam ik in december 2003, drie jaar na het begin van mijn ziekte, de laatste dosis medicijn. Sindsdien gaat alles goed met mij!

Dréke: Jij bent wel een echt doorzettertje, Yoeni. Ik ben zo blij dat je de kans gekregen hebt op een gelukkig leven. Je bent ook zo een knappe meid geworden! Ik las dat dit ooit wel anders was?

Yoeni: Ja, door mijn ziekte en de medicijnen had ik heel weinig haar. Anja liet mij dan ook heel kort trimmen zodat ik er meer als een aapje uit zag! Maar dank zij de trimster ben ik na mijn ziekte veranderd in een mooie Bichon Frisé!

Yoeni: Nee, Dréke, dat is niet voor me weggelegd. Door de medicijnen die ik nam werd de kans op baarmoederontsteking te groot en daarom werd die in september 2001 preventief weggenomen. Ik zal dus nooit pupjes hebben maar ik mis dat helemaal niet hoor!

Yoeni: Mooi, hé! Ik woon hier inderdaad heel goed! We kunnen hier uren wandelen in bossen en velden. Ik vind dat heerlijk! Zolang ik maar niet aan het lijntje moet lopen! Vreselijk vind ik dat.

Dréke: Ik begrijp wat je bedoelt, Yoeni. Zelf ben ik ook een vrije vogel, maar als het moet kan ik het wel!

Zeg, de hitte van de dag is bijna voorbij, het wordt een zalige avond. Zouden Anja en Jan met ons een wandeling gaan maken, denk je?