Vlinderkind

O, hoe oneerlijk is het soms, het leven

Als het je wordt ontnomen, wanneer het je net is gegeven

Op dit moment kan ik ook nauwelijks geloven

Dat dit een teken is van boven

En vooral, dat dit een bedoeling heeft

Wat is er zo goed aan, dat iemand zo kort leeft?

Waardevol was de liefde die je gaf en kreeg

Geen moment waren jouw dagen leeg

Klagen was voor jou geen optie

Rijk was jouw gevoel voor harmonie

Dankbaar ben ik, dat ik getuige was van jouw bestaan

Waarin ik een stukje mee mocht gaan

Nooit wilde jij van opgeven horen

Maar nu heb je de strijd dan toch verloren

Vlinderkind,

slechts even kind

tot je meeging met de wind

Vlinderkind